در دنیای رسانه که هر روز با ابزارهای تازه، جلوه‌های بصری پیچیده و شکل‌های جدید برنامه‌سازی روبه‌رو می‌شوید، هنوز یک تلویزیون فارسی‌زبان در خارج از کشور وجود دارد که انگار عقربه‌های ساعت در آن متوقف شده‌اند.
کافی است چند ثانیه از یکی از برنامه‌های حمید شب‌خیز در شبکه لس آنجلسی ITN را تماشا کنید تا حس کنید ناگهان به ۵۰ - ۲۵ سال قبل برگشته‌اید؛ به روزگاری که پرده سبز، پس‌زمینه‌های نه‌چندان باورپذیر و شیوه اجرای خاص مجریان، بخشی جدایی‌ناپذیر از تلویزیون فارسی‌زبان بودند. انگار در این شبکه نه‌تنها دکور و تجهیزات، بلکه خود زمان هم تمایلی به جلو رفتن ندارد.
کیفیت فنی برنامه‌ها، تکرار الگوهای قدیمی و نبود سناریو یا محتوای منسجم در برخی از تولیداتش، از جمله مواردی است که می‌توان درباره آن‌ها بحث کرد.
در دورانی که حتی تولیدکنندگان محتوای مستقل هم برای جلب توجه مخاطب به سراغ شیوه‌های تازه روایت و تصویر می‌روند، اصرار بر فرمول‌هایی که سال‌هاست تغییر چندانی نکرده‌اند، پرسش‌برانگیز است.
با این همه، ظاهرا این انتقادها نتوانسته‌اند ارتباط بخشی از مخاطبان با او را از بین ببرند. دو ویدیوی بامزه که بیشتر مورد توجه قرار گرفته را می‌بینید.
نوشتن دیدگاه جدید